Mind's Prisoner

"ชักไม่แน่ใจว่าตัวเองว่าเป็นพวกชอบความเจ็บปวดเหมือนที่โดนคนรอบข้างรุมประนามจริงๆหรือเปล่า?"

ณ เวลาที่กำลังรู้สึกแย่ทางจิตใจ ความรู้สึกตอนที่รู้ว่ากำลังสูญเสียความรักอีกครั้ง คลื่นอารมณ์และความรู้สึกที่ค่อยแทรกผ่านเส้นประสาทแผ่กระจายออกไปทั่วร่าง ไม่ต่างกับตอนที่อยู่ในภาวะที่กำลังกลัวอะไรซักอย่าง เหมือนกำลังติดอยู่ท่ามกลางความมืดตามลำพัง ความกดดันที่ทำให้รู้สึกหนาวเข้าไปบีบหัวใจ จิตที่พยายามกดไว้ให้สงบนิ่งกำลังจะเริ่มฟุ้งซ่านออกไปไกล . . .

เพื่อหยุดความฟุ้งซ่านของตัวเองระหว่างนอนมองเพดานอยู่ที่ห้อง หมดความรู้สึกอยากออกไปเจอโลกภายนอก ใจมัวแต่พะวงรอแต่อะไรที่มันคงไม่มีวันจะเกิดขึ้น ผมตัดสินใจหาหนังรักมาดู โชคร้ายที่ตอนนี้หนังส่วนใหญ่ที่ซื้อเก็บตุนไว้ถูกเก็บไว้ในห้องเก็บของ เหลือแค่เพียงไม่กี่เรื่องที่กองอยู่ปลายเตียง เป็นกองดีวีดีหนังที่ผมได้มาเป็นประจำตอนแวะเวียนเข้าไปเดินดูที่แผนกซีดีตามห้าง ส่วนใหญ่แทบไม่มีเวลาได้ดูมัน ในกองนั้นเองก็มีอยู่เรื่องหนึ่งที่น่าจะเข้าข่ายหนังที่ตอบสนองความต้องการผมได้ตอนนี้ ปิดไฟห้องให้มืดสนิท เปิดพัดลม ยัดแผ่นเข้าไปในเครื่อง แล้วก็ลืมเรื่องราวชีวิตห่วยๆๆในโลกแห่งความจริง หลบเข้าไปอยู่ในอีกโลกนึง ซึ่งก็มีคนที่ชีวิตไม่ได้ห่วยน้อยไปกว่าผมสักเท่าไหร่....

'Rainbow Song' ของ Shunji Iwai ชื่อ ผกก พอจะคุ้นตาบ้างแต่ก็ไม่ได้รู้จักเป็นพิเศษ ชื่อไทย 'กว่าจะรู้ว่ารัก (เพื่อน)' ซึ่งตั้งได้ห่วยแตก มักง่าย บอกเล่าเรื่องราวของหนังโดยไม่จำเป็น จากข้อมูลหน้ากล่อง เป็น ผกก. เรื่อง Love Letter ซึ่งก็จำได้ว่าเคยดู เป็นหนังรักที่ยังพอมีอะไรให้จดจำบ้าง แต่ก็ไม่ได้ทำให้คาดหวังอะไรกับหนังมากนัก แล้วเวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง กับเรื่องราวระหว่างอิชิดะไอ้หนุ่มโลเลทำตัวไร้แก่นสาร แต่เสือกมุ่งมั่นกับการไล่จีบสาวหน้าตาดี (เวร เสือกสันดานคล้ายกันอีก) กับ อาโออิ สาวอนาคตไกลผู้มีความฝันอยากเป็นนักสร้างหนังที่แอบรักฝ่ายแรก แต่ก็ไม่เคยปริปากอะไรนอกจากส่งสารอ้อมๆไปโดยที่ไอ้บ้านั่นก็โง่เกินไปที่จะสังเกตุ เรื่องราวถูกเล่าผ่านสายตาและก็ค่อยๆพาอารมณ์ความรู้สึกคล้อยไปกับเรื่องราวความรักที่ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมเปิดเผยต่อกันจนกระทั่งมันสายเกินไป หนังบอกจุดจบของมันตั้งแต่เกริ่นเรื่องแต่ก็ไม่วายยังดึงอารมณ์ให้เสียน้ำตาเล็กๆจนได้ในช่วงปิดท้ายของเรื่อง อารมณ์เศร้าแค่พอสะกิดใจไม่ถึงกับฟูมฟายเศร้าเอาเป็นเอาตาย  แต่พอบวกเข้ากับอารมณ์ที่มันปริ่มๆ อัดอั้นอยากระบายมาหลายวัน น้ำตาก็ล้นออกมาจนได้ในที่สุด ถามว่าหนังดีมั๊ย ก็ตอบว่าทำได้ดีในแนวทางของมัน ถ้าหนังรักแบบเศร้าๆผมจะชอบทางฝั่งเอเชียมากกว่า เพราะมันโดนใจมากกว่าหนังฝรั่งที่ผมจะอินไปกับทางโรแมนติกคอเมดี้เสียมากกว่า  หนังเดินเรื่องไปแบบเรียบๆง่ายๆ เหมือนพาคนดูไปร่วมเดินอยู่ในเหตุการณ์ทั้งหมดในฐานะเพื่อนคนนึง และได้รับรู้เรื่องความรักห่วยๆของคนทั้งคู่ไปพร้อมๆกัน ผมเลือกฟังเสียงญี่ปุ่นทั้งๆที่ฟังไม่รู้เรื่อง แล้วไล่อ่านซับเอา แทนที่จะฟังเสียงพากย์จากพันธมิตร เพราะรู้สึกว่ามันได้ฟิลในการดูมากกว่า อยากได้ยินอารมณ์จากน้ำเสียงจริงๆของคนแสดง ที่มักจะหายไปค่อนข้างเยอะเวลาดูแบบพากย์ไทย. . .

หลังจากดูจบ "รู้สึกดีเว้ย!" ไม่รู้ว่าเพราะว่าในโลกนี้มันยังมีเรื่องราวชีวิตห่วยๆกว่าเราอีกหลายร้อยหลายพันเรื่อง หรือรู้สึกที่ได้ระบายน้ำตาที่มันอัดอั้น ปริ่มแล้วปริ่มอีก จากผลกรรมที่ไปคาดหวังโดยไม่มีเหตุอันควร ทั้งๆที่รู้ตัวดีอยู่แล้วตั้งแต่แรกว่า ไม่ควรเชื่อในสิ่งที่ได้ยินจากคนที่ไม่มีความมั่นคงทางอารมณ์ ไม่ควรคาดหวังอะไรกับสิ่งที่ตัดสินใจทำไป ควรพอและรับความสุขจากการให้และหยุดเพียงแค่นั้น แต่ก็เปล่า ไอ้หัวใจห่วยๆของผมมันก็ยังไม่วายแอบคาดหวัง และสุดท้ายก็ต้องมานั่งจมปลักอยู่กับความรู้สึกอัดอั้นตันใจอยู่แบบนี้. . .

หรือว่า จริงๆแล้วผมชอบความเจ็บปวดอย่างที่ถูกรุมประนาม(วะ)?